Nebul

Nebul znajduje się 17 km na północ od Hammamet. Wzdłuż plaży, pomiędzy tymi dwoma miejscowościami ciągnął sie hotele. W stronę Tunisu wiedzie tutaj droga wg ulicy avenue Bourguiba. Idąc kilka przecznic dalej w kierunku  morza dotrzesz do place 7 Novembre ze stacją kolejową. Autobusy mają tutaj dwa wspólne dworce, te które przyjeżdzają z Hammamet zatrzymują się  przy ave Habib Thameur, a kursujące z miasteczek na przylądku Bon – przy ave Borguiba. Nebul posiada znacznie mniejszą bazę noclegową niż Hammamet, jednak nie jest ona jakoś wybitnie mała. Oto spis istotnych hoteli:

• Byzance
• Club Med Nabeul
• Fakir
• Pension el Habib
• Imene
• Les Jasmins
• Kheops
• Lido
• Monia Club
• Mustapha
• Pension les Oliviers
• les Pyramides
• Pension les Roses
• Saf-Saf

Zin Al-Abidin Ben Ali

Zin Al-Abidin Ben Ali, زين العابدين بن علي (ur. 3 września 1936 w Hamam Susa) – tunezyjski generał, polityk, prezydent Republiki od 1987.

Ben Ali ukończył francuską akademię wojskową Saint-Cyr i służył w armii tunezyjskiej, otrzymując stopień generała. Po gwałtownych zamieszkach w 1977 roku prezydent Habib Burgiba mianował go szefem służb bezpieczeństwa. W latach 1980-1984 Ben Ali był ambasadorem w Polsce, a następnie ministrem spraw wewnętrznych. Jego głównym zadaniem była walka z fundamentalistami muzułmańskimi. W październiku 1987 Burgiba mianował Ben Alego premierem. 7 listopada tego roku Ben Ali przejął władzę w państwie, uzyskując orzeczenie lekarskie o niezdolności prezydenta Burgiby do sprawowania urzędu. Obecnie prezydent Ben Ali rządzi 4 kadencję konstytucyjną (1989, 1994, 1999) ponownie wybrany na urząd w 2004 przy oficjalnym poparciu 94,48%.

Tunezja

Tunezja leży w Afryce Północnej, nad Morzem Śródziemnym i obejmuje obszar 163,6 tys. km kwadratowych. Większość powierzchni Tunezji zajmują niziny i niewysokie wyżyny, a jedynie w północno-zachodniej części wznoszą się góry Atlas. W środkowej części kraju występują bezodpływowe niziny wypełnione szottami. Są to płytkie niecki jeziorne, które w okresie deszczowym wypełniają się wodą i stają się wówczas słonymi jeziorami. Na południe od nich znajdują się pustynie i półpustynie. Wybrzeża Tunezji mają 1200 km, a wzdłuż nich leży wiele wysp wśród których największą jest wyspa Dżarba. Część północna kraju ma klimat śródziemnomorski.

Na obszarze Tunezji są liczne ślady pobytu człowieka już z okresu paleolitu. Od XII wieku p.n.e. na wybrzeżach dzisiejszej Tunezji powstawały kolonie fenickie, m.in. założona w 814 r. p.n.e. Kartagina. W 146 r. p.n.e. Kartagina została opanowana i zniszczona przez Rzymian i przez kilka wieków wybrzeża były prowincją rzymską. W VII wieku tereny te opanowali Arabowie i Tunezja stała się częścią świata arabskiego. W okresie 1574-1881 znajdowała się pod panowaniem tureckim, a następnie pod protektoratem Francji. Niepodległość Tunezja uzyskała w 1956 roku.

Największym miastem i stolicą kraju jest Tunis. Inne większe miasta to: Safakis, Bizerta, Kabis (Gabes), Susa. Mieszkańcami Tunezji są Arabowie i Berberowie. Językiem urzędowym jest język arabski.

Gospodarka Tunezji

Tunezja należy do krajów rozwijających się. Obok rolnictwa, które dostarcza niecałą 1/5 dochodu narodowego, rozwija się przemysł przetwórczy. Kraj ten wchodzi w skład państw Maghrebu (obok Maroka, Algierii, Mauretanii i Sahary Zachodniej).

Ziemie uprawne w Tunezji zajmują 30 % powierzchni kraju, ale ze względu na panujące tu niekorzystne dla uprawy warunki klimatyczne, zbiory są bardzo niskie.

Uprawia się tu pszenicę i jęczmień, a także oliwki, w produkcji których zajmuje 5 miejsce na świecie. Inne to: buraki cukrowe, rośliny cytrusowe, warzywa i winorośl.

Również hodowla jest tu niezbyt dobrze rozwinięta. Powodem tego jest niewielka ilość pastwisk (tylko 19% powierzchni państwa), ze względu na niekorzystne do tego celu tereny. Do zwierząt hodowanych należą: kozy, owce oraz wielbłądy.

Poza tym rolnictwo skoncentrowane jest głównie w północnej części kraju. Dość znaczącą gałęzią gospodarki jest rybołówstwo, gdyż wody Morza Śródziemnego obfitują w ryby, głównie tuńczyki i sardynki oraz skorupiaki i gąbki. Roczne połowy osiągają tu 91 tys. ton.

Wysokie dochody przynosi również wydobycie ropy naftowej na Saharze w pobliżu granicy z Algierią oraz fosforytów. Wraz z turystyką, będącą podstawą współczesnej ekonomii kraju stanowią 3 źródła bogactwa, które wspierają tradycyjną gospodarkę rolniczą Tunezji.

Rozwój przemysłu opiera się na wykorzystaniu rud żelaza, cynku i ołowiu, a także przybrzeżnych złóż gazu ziemnego oraz ropy naftowej i fosforytów.

Poza tymi dziedzinami ważną rolę w gospodarce Tunezji pełni prastare rzemiosło. Jest ono związane z ręcznym wyszywaniem na tkaninach tradycyjnych wzorów kwiatów i liści w jasnych kolorach, tkanin dywanów, ozdabianiem ceramicznych kafelek.