Tuniskie Bardo

Tuniskie Bardo jest najlepszym muzeum w kraju. Wizyta w nim to ważne i ekscytujące przeżycie. Zgromadzono tu większość ważniejszych znalezisk z licznych tunezyjskich wykopalisk. Muzeum słynie przede wszystkim ze wspaniałej kolekcji mozaik, które powstały na zlecenie zamożnych obywateli rzymskiej Afryki, a dziś są świadectwem ówczesnych obsesji, stylu życia oraz wierzeń Rzymian. W Bardo można podziwiać imponującą kolekcję marmurowych rzeźb, niestety, zniszczonych przez Wandalów, oraz zbiory Muzeum Islamskiego kontrastujące ze wszystkimi zgromadzonymi w budynku portretami, ponieważ muzułmańska sztuka koncentrowała się wyłącznie na motywach dekoracyjnych. Bardo warto odwiedzić choćby ze względu na sam budynek. Usytuowane na przedmieściu Le Bardo, około 4 km na zachód od centrum miasta, zajmuje dawny pałac Bardo, oficjalną siedzibę bejów husajnickich. Pierwszy pałac w tym miejscu wzniósł hafsydzki sułtan El-Mustansir (1249-1277). Władca także odnowił i przebudował akwedukty z Zaghwanu do Kartaginy, aby zaopatrywały w wodę jego siedzibę oraz medynę. Obecna budowla powstała pod koniec XVII w. i była sukcesywnie powiększana przez kolejne pokolenia Husajnidów do 1888 r., kiedy założono tu muzeum. Najlepiej przyjechać wcześniej, zanim zjawią się wycieczki grupowe, w porze lanczu lub przed zamknięciem. Latem warto rozpocząć zwiedzanie od drugiego piętra, ponieważ w godzinach popołudniowych robi się tam niezwykle gorąco. Na obejrzenie całych zbiorów potrzeba co najmniej pół dnia, więc lepiej przyjechać tu dwa razy, by nie zwiedzać w pośpiechu. Większość opisów jest wyłącznie w języku arabskim i francuskim.

Safakis

Najciekawszym zabytkiem Safakisu, drugiego co do wielkości miasta Tunezji, jest najpiękniejsza w kraju, świetnie zachowana i do dziś zamieszkana medyna. Ponieważ miasto omija większość grup turystycznych, panuje tu spokój zachęcający do pozostania na kilka dni.

Wybrzeże wokół Safakisu było zamieszkiwane już za czasów Fenicjan, ale żadne z powstałych wtedy miast nie zyskało większego znaczenia. Sytuacja zmieniła się w VIII w., kiedy Arabowie zbudowali Safakis. W połowie IX w. Aghlabidzi wznieśli potężne mury obronne – ich przydatność można było ocenić już w XI w., podczas najazdu Hilalitów. Safakis oparł się tej inwazji i wyrósł na ważny ośrodek na południu Tunezji. W XIV w. kontrolował całe wybrzeże aż po Trypolis w Libii, a do początku XVII w. był niezależny od centralnego rządu w Tunisie.

Obecny wygląd miasto zawdzięcza Francuzom, którzy pod koniec XIX w. zbudowali ville nouvelle na południe od medyny i rozwinęli port, aby móc eksportować fosforyty z kopalni w Gafsie.

W przeciwieństwie do nowego miasta, centrum ma zwartą zabudowę. Większość instytucji oraz atrakcji turystycznych skupia się w ville nouvelle, między medyną a portem. Główna ulica ave Habib Bourguiba biegnie na południowy wschód od stacji kolejowej przez centrum.