Miejsca wpisane do listy światowego dziedzictwa UNESCO

• Pozostałości miasta punickiego i rzymskiego w Kartaginie – od 1979
• Medyna w Tunisie ze starą zabudową mieszkalną, handlową oraz licznymi meczetami i pałacami – od 1984
• Medyna w Susie. Zespół zabytkowy (resztki budowli fenickich, rzymskich, bizantyjskich oraz budowle islamu) – od 1988
• Medyna w Kairuanie, zabytki islamu – od 9. grudnia 1988
• amfiteatr w Al-Dżamm – od 1979
• ruiny punickie i rzymskie w Karkannie – od 1985
• ruiny rzymskiego miasta Dougga – od 1997
• Park Narodowy Aszkal – od 1980

Tunezja

Tunezja leży w Afryce Północnej, nad Morzem Śródziemnym i obejmuje obszar 163,6 tys. km kwadratowych. Większość powierzchni Tunezji zajmują niziny i niewysokie wyżyny, a jedynie w północno-zachodniej części wznoszą się góry Atlas. W środkowej części kraju występują bezodpływowe niziny wypełnione szottami. Są to płytkie niecki jeziorne, które w okresie deszczowym wypełniają się wodą i stają się wówczas słonymi jeziorami. Na południe od nich znajdują się pustynie i półpustynie. Wybrzeża Tunezji mają 1200 km, a wzdłuż nich leży wiele wysp wśród których największą jest wyspa Dżarba. Część północna kraju ma klimat śródziemnomorski.

Na obszarze Tunezji są liczne ślady pobytu człowieka już z okresu paleolitu. Od XII wieku p.n.e. na wybrzeżach dzisiejszej Tunezji powstawały kolonie fenickie, m.in. założona w 814 r. p.n.e. Kartagina. W 146 r. p.n.e. Kartagina została opanowana i zniszczona przez Rzymian i przez kilka wieków wybrzeża były prowincją rzymską. W VII wieku tereny te opanowali Arabowie i Tunezja stała się częścią świata arabskiego. W okresie 1574-1881 znajdowała się pod panowaniem tureckim, a następnie pod protektoratem Francji. Niepodległość Tunezja uzyskała w 1956 roku.

Największym miastem i stolicą kraju jest Tunis. Inne większe miasta to: Safakis, Bizerta, Kabis (Gabes), Susa. Mieszkańcami Tunezji są Arabowie i Berberowie. Językiem urzędowym jest język arabski.